Columns
Een dorp op zee.
Gedurende tien dagen hebben mijn partner en ik een rondreis gemaakt door het noordelijke gedeelte van Thailand. Vanuit Bangkok vertrokken we met een groep van dertig mensen om uiteindelijk na anderhalve week, neer te strijken in een badplaats aan de Golf van Siam. Op dat moment hadden we ongeveer 3400 kilometer gereisd in het land zelf. Dus tijd voor een paar dagen relaxen voor we weer terug naar Nederland zouden gaan. Bij een temperatuur van ongeveer achtendertig graden is het verleidelijk om veel in en om het zwembad te verblijven. De meesten mensen uit de groep hadden hetzelfde idee daarover! Naast mij in het zwembad, hoorden ik een paar mensen uit ons gezelschap spreken over de Noord Hollandse plaats: Julianadorp. Uit mijn offshore periode ken ik een zeer opzienbarende persoon, Goos, die indertijd, nu vijfentwintig jaar geleden in die plaats woonde. Zonder het gesprek direct te verstoren, vroeg ik aan de mensen die het over die plaats hadden, of een van hen daar misschien woonde. Een van de mannen kwam met een bevestigend antwoord; Uit pure nieuwsgierigheid vroeg ik hem of die betreffende persoon die ik kende, hem misschien ook bekend voorkwam. Het bleek zijn achterbuurman en collega te zijn. Een moment was ik met stomheid geslagen. De man: Hans genaamd was nog steeds werkzaam in de offshore en bleek indertijd op dezelfde locatie te werken als waar ik gedurende mijn laatste half jaar offshore, te werk was gesteld. Het toeval wilde dat op het moment dat hij aan boord kwam, ik weer naar huis vertrok. Onze paden kruisten elkaar slechts op het helidek. Jammer dat we pas de laatste twee dagen van deze vakantie tot deze ontdekking moesten komen. Ik haalde herinneringen op uit lang vervlogen tijden, terwijl Hans mij voorzag van de actualiteit en opzienbarende zaken die de afgelopen decennia de revue gepasseerd waren.
Offshore ervaringen zijn moeilijk te delen met mensen die altijd aan land hebben gewerkt. Het is een leven op zich, dat zowel op zee als aan land aanpassingen vereist van beiden offshorewerker en zijn of haar partner Van dat laatste had ik weinig last, eenvoudigweg vanwege het feit dat ik gedurende die periode single was.
Als de dag van gisteren kan ik me nog mijn werk op zee herinneren, iets wat altijd als een "rode draad" door mijn leven zal blijven lopen.
Per vier weken was ik twee weken op zee, gevolgd door twee vrije weken. De dag van vertrek, begaf ik me rond de klok van 05:30 uur naar de helihaven in Den Helder. Ruim tweehonderd kilometer van de plaats waar ik op dat moment woonde. Daar in Den Helder was de divisie Noordzeehelikopters van de KLM gestationeerd op het marine vliegkamp. Na het inchecken, een bakkie troost en vervolgens in de dompelpakken, (noodzakelijk om te overleven ten tijde van een crash in het koude zeewater), en via de douane naar de heli. Een moment later hingen we met zijn allen boven Den Helder om na een minuut of twintig onze boor- of productie-installatie te bereiken. Het booreiland waar ik werkzaam was, was eigendom van een Franse boormaatschappij en boorde naar gas in de bodem van de Noordzee, voor een Frans-Nederlandse oliemaatschappij.
De sfeer aan boord van onze installatie was die met een Franse allure, minstens de helft van de medewerkers was van Franse origine. Deze mensen bezetten de hogere functies aan boord. De resterende posities werden ingenomen door Nederlandse werknemers die te werk gesteld waren via offshore uitzendbureaus. De voertaal in de offshore is in het algemeen: Engels. Aangezien de Fransen, deze taal niet echt machtig zijn, werd er nogal eens mee gesjoemeld. Hard gewerkt werd er zeker door de mannen, twaalf uur op en vervolgens twaalf uur rust en dat gedurende veertien dagen in weer en wind. Wel altijd in beschermende kleding ook als het behoorlijk warm was in de zomer.
Hoofdzakelijk was het een mannenmaatschappij. Een enkele vrouw werkte op een van de productie eilanden van de NAM.
Zoals ik in de titel al aangaf, "Een dorp op zee", een gemeenschap met alle ups en downs. Ik hield me bezig met de gezondheidszorg en hygiëne en een aantal administratieve taken. Zodoende kwam ik met nagenoeg iedereen in aanraking en leerde door de tijd heen mijn "pappenheimers" wel kennen. Met name diegene die altijd om medicatie kwamen vragen voor onbeduidende kwalen. Bij de Fransen was je pas goed als je voor iedere mogelijk kwaal een zak vol medicijnen meegaf. Kalktabletten en maagpepermunt hebben in die periode heel wat Fransen het leven gered.
Na werktijd van de mannen, zaten regelmatig die stoere kerels hun verhaal te doen bij mij op kantoor. Vaak relatieproblemen en zaken die eigenlijk op het vlak van een psycholoog thuishoorden. Maar goed ik pakte het allemaal maar mee, het was zeker een levenservaring. Het eten en drinken, bij de Fransen is dit een belangrijk deel van hun leven, werd verzorgd door een heuse "Franse Chef". Twee maal per dag een warme maaltijd, die besloten werd met een "Platte du Fromage". Iedere zondagmiddag stonden "Kikkerbilletjes" op het menu. Ten bate van het verhogen van de "Franse Sfeer" was ook een "Boulanger" aan boord die zorgde voor onvervalste Baguettes, Croissants en Pain Chocolatines. Ik had er een leven als "God in Frankrijk". Scheen de zon tijdens de zomermaanden dan vond ik op de radiokamer, het hoogste punt van de accommodatie, tussen de antennes wel een plekje om de zon te aanbidden. Het resultaat was dat menigeen, zodra ik weer aan land was, vroeg of ik alweer op vakantie was geweest!
Het was daar op zee echter niet alleen feest vieren, diverse keren heb ik te maken gehad met een paar flinke ongevallen en personeel dat behoorlijk ziek werd en meteen naar land moesten.
Op zulke momenten wordt na overleg met de artsen aan de wal, beslissingen genomen die je dan weer aan de leidinggevende moet verkopen teneinde een evacuatie te realiseren. Gelukkig heb ik daarin nooit tegenwerking gehad. Uiteraard moest nadien het een en ander op papier worden verantwoord naar het management van de oliemaatschappij, daar werd uiteindelijk de rekening gepresenteerd.
Een nadeel van deze afwisselende job is de sociale isolatie die je langzaam maar zeker overkomt. Zeker omdat ik tijdens mijn perioden die ik aan land was, ook nog werkte en vaak naar het buitenland was. Mensen denken dat je nooit meer thuis bent; Misschien hadden ze wel gelijk.
Julian
Januari 2012.
Een dorp op zee.
Gedurende tien dagen hebben mijn partner en ik een rondreis gemaakt door het noordelijke gedeelte van Thailand. Vanuit Bangkok vertrokken we met een groep van dertig mensen om uiteindelijk na anderhalve week, neer te strijken in een badplaats aan de Golf van Siam. Op dat moment hadden we ongeveer 3400 kilometer gereisd in het land zelf. Dus tijd voor een paar dagen relaxen voor we weer terug naar Nederland zouden gaan. Bij een temperatuur van ongeveer achtendertig graden is het verleidelijk om veel in en om het zwembad te verblijven. De meesten mensen uit de groep hadden hetzelfde idee daarover! Naast mij in het zwembad, hoorden ik een paar mensen uit ons gezelschap spreken over de Noord Hollandse plaats: Julianadorp. Uit mijn offshore periode ken ik een zeer opzienbarende persoon, Goos, die indertijd, nu vijfentwintig jaar geleden in die plaats woonde. Zonder het gesprek direct te verstoren, vroeg ik aan de mensen die het over die plaats hadden, of een van hen daar misschien woonde. Een van de mannen kwam met een bevestigend antwoord; Uit pure nieuwsgierigheid vroeg ik hem of die betreffende persoon die ik kende, hem misschien ook bekend voorkwam. Het bleek zijn achterbuurman en collega te zijn. Een moment was ik met stomheid geslagen. De man: Hans genaamd was nog steeds werkzaam in de offshore en bleek indertijd op dezelfde locatie te werken als waar ik gedurende mijn laatste half jaar offshore, te werk was gesteld. Het toeval wilde dat op het moment dat hij aan boord kwam, ik weer naar huis vertrok. Onze paden kruisten elkaar slechts op het helidek. Jammer dat we pas de laatste twee dagen van deze vakantie tot deze ontdekking moesten komen. Ik haalde herinneringen op uit lang vervlogen tijden, terwijl Hans mij voorzag van de actualiteit en opzienbarende zaken die de afgelopen decennia de revue gepasseerd waren.
Offshore ervaringen zijn moeilijk te delen met mensen die altijd aan land hebben gewerkt. Het is een leven op zich, dat zowel op zee als aan land aanpassingen vereist van beiden offshorewerker en zijn of haar partner Van dat laatste had ik weinig last, eenvoudigweg vanwege het feit dat ik gedurende die periode single was.
Als de dag van gisteren kan ik me nog mijn werk op zee herinneren, iets wat altijd als een "rode draad" door mijn leven zal blijven lopen.
Per vier weken was ik twee weken op zee, gevolgd door twee vrije weken. De dag van vertrek, begaf ik me rond de klok van 05:30 uur naar de helihaven in Den Helder. Ruim tweehonderd kilometer van de plaats waar ik op dat moment woonde. Daar in Den Helder was de divisie Noordzeehelikopters van de KLM gestationeerd op het marine vliegkamp. Na het inchecken, een bakkie troost en vervolgens in de dompelpakken, (noodzakelijk om te overleven ten tijde van een crash in het koude zeewater), en via de douane naar de heli. Een moment later hingen we met zijn allen boven Den Helder om na een minuut of twintig onze boor- of productie-installatie te bereiken. Het booreiland waar ik werkzaam was, was eigendom van een Franse boormaatschappij en boorde naar gas in de bodem van de Noordzee, voor een Frans-Nederlandse oliemaatschappij.
De sfeer aan boord van onze installatie was die met een Franse allure, minstens de helft van de medewerkers was van Franse origine. Deze mensen bezetten de hogere functies aan boord. De resterende posities werden ingenomen door Nederlandse werknemers die te werk gesteld waren via offshore uitzendbureaus. De voertaal in de offshore is in het algemeen: Engels. Aangezien de Fransen, deze taal niet echt machtig zijn, werd er nogal eens mee gesjoemeld. Hard gewerkt werd er zeker door de mannen, twaalf uur op en vervolgens twaalf uur rust en dat gedurende veertien dagen in weer en wind. Wel altijd in beschermende kleding ook als het behoorlijk warm was in de zomer.
Hoofdzakelijk was het een mannenmaatschappij. Een enkele vrouw werkte op een van de productie eilanden van de NAM.
Zoals ik in de titel al aangaf, "Een dorp op zee", een gemeenschap met alle ups en downs. Ik hield me bezig met de gezondheidszorg en hygiëne en een aantal administratieve taken. Zodoende kwam ik met nagenoeg iedereen in aanraking en leerde door de tijd heen mijn "pappenheimers" wel kennen. Met name diegene die altijd om medicatie kwamen vragen voor onbeduidende kwalen. Bij de Fransen was je pas goed als je voor iedere mogelijk kwaal een zak vol medicijnen meegaf. Kalktabletten en maagpepermunt hebben in die periode heel wat Fransen het leven gered.
Na werktijd van de mannen, zaten regelmatig die stoere kerels hun verhaal te doen bij mij op kantoor. Vaak relatieproblemen en zaken die eigenlijk op het vlak van een psycholoog thuishoorden. Maar goed ik pakte het allemaal maar mee, het was zeker een levenservaring. Het eten en drinken, bij de Fransen is dit een belangrijk deel van hun leven, werd verzorgd door een heuse "Franse Chef". Twee maal per dag een warme maaltijd, die besloten werd met een "Platte du Fromage". Iedere zondagmiddag stonden "Kikkerbilletjes" op het menu. Ten bate van het verhogen van de "Franse Sfeer" was ook een "Boulanger" aan boord die zorgde voor onvervalste Baguettes, Croissants en Pain Chocolatines. Ik had er een leven als "God in Frankrijk". Scheen de zon tijdens de zomermaanden dan vond ik op de radiokamer, het hoogste punt van de accommodatie, tussen de antennes wel een plekje om de zon te aanbidden. Het resultaat was dat menigeen, zodra ik weer aan land was, vroeg of ik alweer op vakantie was geweest!
Het was daar op zee echter niet alleen feest vieren, diverse keren heb ik te maken gehad met een paar flinke ongevallen en personeel dat behoorlijk ziek werd en meteen naar land moesten.
Op zulke momenten wordt na overleg met de artsen aan de wal, beslissingen genomen die je dan weer aan de leidinggevende moet verkopen teneinde een evacuatie te realiseren. Gelukkig heb ik daarin nooit tegenwerking gehad. Uiteraard moest nadien het een en ander op papier worden verantwoord naar het management van de oliemaatschappij, daar werd uiteindelijk de rekening gepresenteerd.
Een nadeel van deze afwisselende job is de sociale isolatie die je langzaam maar zeker overkomt. Zeker omdat ik tijdens mijn perioden die ik aan land was, ook nog werkte en vaak naar het buitenland was. Mensen denken dat je nooit meer thuis bent; Misschien hadden ze wel gelijk.
Julian
Januari 2012.
PALEISKWARTIER WIJKBELANGEN
Uw mening telt
Uw mening telt
Paleis.org